Hoeveel huis heb je nodig als de kinderen weg zijn?

Er wordt veel gesproken over doorstroming en over de huizen waarin we blijven wonen wanneer de kinderen eenmaal de deur uit zijn. Vaak zit daar een vrij logische gedachte achter: het huishouden wordt kleiner, dus het huis kan dat ook worden.

Deze week kwam ik een onderzoek van het CBS tegen dat daar een interessant ander beeld naast zet. Mensen die na het overlijden van hun laatste ouder een erfenis van minimaal €50.000 ontvingen, verhuisden vaker dan een vergelijkbare groep die die erfenis nog niet had ontvangen en degenen die verhuisden kwamen opvallend vaak in een grotere woning terecht. Het aandeel dat in een woning van minimaal 150 vierkante meter woonde, steeg onder die verhuizers van 27 naar 46 procent. (Taxence)

Dat zegt natuurlijk niet dat mensen na het vertrek van hun kinderen massaal groter zouden gaan wonen zodra ze daar het geld voor hebben. Een deel betrok bijvoorbeeld de woning van de overleden ouder en uit deze cijfers weten we ook niet waarom iemand voor meer ruimte koos. (Transport Online)

Maar ik vind het wel een interessant gegeven naast de manier waarop we over kleiner wonen praten.

We rekenen woonruimte namelijk makkelijk terug naar het aantal mensen dat er woont. Twee kinderen het huis uit, twee slaapkamers over, dus een kleinere woning zou moeten passen. Alleen is een huis in de loop van de jaren veel meer gaan huisvesten dan de mensen die er officieel staan ingeschreven.

Die voormalige kinderkamer is inmiddels misschien een werkkamer geworden, er staat een naaimachine, iemand schildert er, de kleinkinderen slapen er iedere vrijdag of partners slapen al jaren in aparte kamers. De eettafel is groot omdat de kinderen nog iedere zondag komen eten, de schuur staat vol gereedschap dat ook echt wordt gebruikt en de tuin is geen overtollige grond, maar de plek waar iemand een groot deel van de dag doorbrengt.

Wanneer een huishouden kleiner wordt, wordt het leven dat zich rondom dat huishouden heeft gevormd dus niet automatisch kleiner. Dat zie ik door mijn werk voor Escargot dagelijks. 

En precies daarom vind ik de vraag hoeveel ruimte iemand nodig heeft eigenlijk niet zo interessant zonder eerst te weten hoe iemand leeft. Misschien blijkt daarna dat 90 meter meer dan genoeg is. Misschien blijkt 140 meter ineens heel logisch. Misschien zit de oplossing helemaal niet in meer of minder ruimte, maar in een ander soort ruimte, een andere indeling, buitenruimte, een extra kamer of een buurt waarin een groter deel van het dagelijks leven buiten de eigen voordeur kan plaatsvinden.

Daar zou wat mij betreft veel meer naar gekeken mogen worden wanneer we het over doorstroming hebben: wat gebeurt er werkelijk in al het oppervlak dat op papier over is?

BNR – Kinderen de deur uit? Dan gaan we niet kleiner, maar juist groter wonen