Een nieuw begin - Editors Letter

Escargot: een uiting van de rode draad in mijn eigen leven. Thuis. Als kind was ik altijd al gefascineerd door hoe mensen wonen, hun huis inrichten, leven, en vooral, waarom zij doen wat ze doen. Keuzes maken. Of juist niet. Ik voelde van alles, ik kon al heel jong zonder dat er iets gezegd werd in een ruimte voelen dat er iets speelde. En als volwassene kon ik dat steeds makkelijker plaatsen, en begeleiden. Ik maakte er mijn werk van. 

Voordat ik wist dat het mijn werk werd, keek ik al naar thuis

Voor mij is het dus nooit een kwestie van leren geweest, ik voelde het gewoon. Vooral hoe belangrijk het is voor ieder mens, waar dan ook ter wereld, dat een thuis je basis veiligheid is. Het begint allemaal daar. Voor de een is het helaas minder veilig dan voor de ander, maar in essentie streeft ieder mens daarnaar. Ieder mens.

En als dat stukje door een verandering in je leven niet meer klopt, dan wankelt alles, nietwaar? Mag je jezelf dan toestaan om daarin wat steun te zoeken? Het voelt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. 

Durf je meteen aan je partner te vertellen dat je het eigenlijk niet meer ziet zitten op de plek waar je nu bent? Daar gaat een heel proces aan vooraf. 

Ga je bij de eerste gedachte aan emigreren je kinderen daar al in meenemen? Ik denk het niet. 

Of ga je na het overlijden van je partner, wanneer je denkt dat je nooit meer happy zal zijn, meteen in de actie modus om alles aan te passen naar een leven alleen? Nee toch? 

Het kost tijd. En ook al is de tijdgeest grillig, en weten we geen van allen waar de wereld naartoe beweegt, het mag ook tijd kosten. Want een verandering in je leven is nou eenmaal geen lullig ding. Of het nou positief of negatief is, het schud je hele persoonlijke wereld op. 

Waarom ik geloof dat blijven óók een goede keuze kan zijn

Blijven zitten waar je zit kan ook gewoon de beste keuze zijn. Dat kan de conclusie zijn. Misschien is het huis echt te groot voor hoe je leven nu is, maar ontdek je dat je nieuwe hobby ruimte inneemt. Waar je dan de kamer van je kind uitstekend die nieuwe functie voor kan geven.

Of ben je er gewoonweg emotioneel nog niet aan toe om afscheid te nemen. Dat kan ook. Het hoeft allemaal niet vandaag. Maar het kan wel, en dat laat Escargot je graag zien. 

En hoe zit het dan met mijzelf? 

Dat is een mooie vraag, want met een neurodivers gezin, is het nooit saai. Een wervelwind aan gedachtes, geen keuzes maken, rekening houden met de noden van de kinderen, elkaar blijven zien in onze woonwensen. Onze gedachtes gingen van Bonaire tot Marokko tot Utrecht tot ons huis nu, en weer terug naar Utrecht en zo verder. Zoveel mensen zoveel wensen. En zoveel veranderingen in het leven.

Niets is veranderlijker dan de mens, en helemaal bij ons. 

Maar onze basis waar we nu zijn, is de rust waar we op dit moment allemaal goed op gaan. Soms moet je juist even niet fysiek bewegen als je onrust in jezelf ervaart. Voor ons is dat nu. Maar ik sluit niets uit. De plannen zijn er altijd, en als er verschuivingen zijn in het leven, weet ik heel goed wat wel en niet kan. En dat de mogelijkheden er zijn, is ook een vorm van rust. 

Misschien verandert er niets aan je huis. Misschien wel. Maar voordat je een keuze maakt, mag je eerst begrijpen wat er werkelijk verandert.

Misschien begon het hier al

En die foto? Dat is het huis in aanbouw waar ik opgroeide, samen met mijn zusjes op de pony. Mag jij raden wie ik ben. En of ik van ponies hou. Wel van dat huis in ieder geval.